Kül Benizli Çocuklar
İkisi de yabancıydı birbirine.
Pusulasız yollarda pusuya düştüler.
Biri diğerine hasretini mırıldandı,
Diğeri ise durumundan hayıflandı.
İkisi de mustaripti.
Biri eğilip baksa görecekti kül benizli çocukları.
Ardında okyanus vardı rüzgârın, esiyordu.
Yeryüzü bu yalan bakışları hibe ediyor,
Bütün alkışlar yalnızlığın tezini çürütüyordu.
İkisi de yabancıydı düşlerine.
İğneden ipliğe bir yol vardı, bulamadılar.
Allak bullak masallarda doğdular.
Daha dünden, çizilecek krokilere kurbandılar.
Biri doğrulup baksa görecekti kül benizli çocukları.
Altında kökü vardı fidanın, büyüyordu.
Gökyüzü bu oluşumlara yardımcı oluyor,
Bütün yağmurlar düşeceği yeri biliyordu.
Hasret, an ve birkaç öteberi öldüler.
Yani soruldu mu, hayattan ne istediler!
Bir testinin suya gidişi gibi değildiler;
Ne bir el, ne de şefkat gördüler.
Yine dünyanın gündemi maalesef savaşlar… ‘Savaşın kazananı olmaz, daha az kaybedeni olur.’ Ancak masumları katletmeye, yürekleri yakmaya devam eden zalimlere lanet okumaktan başka elimizden gelen bir şey yok.
Ancak ben masumların, çocukların ve hatta bebeklerin katledeilmesine duyduğum acıyı anlatacak cümleler kuramıyorum. Bu acı anlatılmıyor; ne desek, ne yazsak eksik kalıyor.
Kül Benizli Çocuklar adlı şiirimi katledilen bütün çocuklara ithaf ediyorum.
Mutlu Asildüş
Köşe Yazarı
0 Yorumlar